Полезно и потребно

Литургијата на претходноосветени дарови може да биде означена, без претерување, како срце и центар на богослужението во Великиот пост. Во некои древни богослужбени ракописи таа се нарекува „Литургија на Големата четириесетница“. Всушност, оваа богослужба најдобро го опишува ова свештено време во годината.
Суштината на оваа богослужба ни се открива во самото име: тоа е „Литургија на претходноосветени дарови“.

 Мудроста на овој свет не може да го спаси светот. Собранијата, владите, многусложените организации на најразвиените современи држави на земјата се немоќни. Човештвото страда бескрајно. Единствен излез е да ја најдеме мудроста внатре во нас, решението да не живееме согласно со идеите на овој свет, туку да Го следиме Христа.

Предавањето за денес, 02.03.2020 год,со почеток во 17 часот, е на  тема:

“Старозаветните жртви и крсната Христова жртва” - теолог Билјана Суклевска.

Следниот понеделник 09.03.2020 година, од 17 00 часот, гостин на предавањето ќе биде о.Бобан Митевски,кој ќе говори за: ” Црковните служби односно Светата Литургија”

Антителата во организмот на испитуваните покажаа дека 80% од светското население е болно како резултат на вирусна инфекција на коронавирусот и дека сегашната форма не е најопасна, веќе е познато - САРС (кој предизвикува пневмонија) е исто така предизвикан од коронавирусот и е многу поопасна. Но, јас не сум доктор, јас сум свештеник и не треба да пишувам за болест, туку за Великиот Пост, за периодот кога се оди во храмот со цел да се причестиме со Светите Христови Тајни.

Матeријата e гнилeжна, слаба и ништoжна вo спoрeдба сo бeсмртниoт дух, нo таа сама пo сeбe нe e лoша. Акo e лoша, зарeм Гoспoд Исус Христoс би гo вoстанoвил причeстувањeтo сo лeб и винo и зарeм лeбoт и винoтo би ги нарeкoл Свoe тeлo и Свoја крв? Матeријата да e сама пo сeбe лoша, какo тoгаш луѓeтo би сe крштавалe вo вoда? Какo апoстoлoт Јакoв би запoвeдал бoлнитe да сe пoмажуваат сo маслo?
Какo oсвeтeната вoдица би oстанувала надвoр oд расипувањe и какo би имала чудoтвoрнo дeјствo?

„Духовниот живот е упорен труд кој трае целиот живот. Во таа борба се случуваат и порази и победи. Меѓутоа, сѐ ќе надминеме со Исусовото име. Тешко на човекот кој, според предлозите од ѓаволот, на себе гледа како на среќен и задоволен. Добро е што вие ја гледате својата слабост – отсуството на љубов. Потрудете се околу тоа и не нарекувајте ги својот труд и напорите лицемерни. Не, тоа не е лицемерие, туку искрена желба да се има она што го нема а е крајно неопходно.

Умот честопати со години се заморува за да научи еден или два странски јазици. Во нашево време многумина знаат странски јазици, но овие јазици немаат никаква врска со јазиците од Светата Педесетница, зашто живееме во великиот Вавилон. Големо зло е кога со богословие се занимаваме само со помошта на нашиот разум, и кога

Се појавил вториот син на господарот. Откако разбрал дека татко му го примил блудниот брат, се налутил и не сакал да влезе во радоста на татко си. Татко му излегол и го молел да влезе. Постариот син горчливо забележал: Татко, ти служам толку години и никогаш не прекршив твоја заповед, а мене не си ми дал ни едно јаре за да се провеселам со моите пријатели. А за овој твој син, кој го упропасти твојот имот со блудници, го закла угоеното теле.

Слабата вера во Господа Кој кажа и вети, дека нема да ни биде дадено искушение или тегоба поголема од онаа која можеме да ја понесеме, е причина да изјавиме дека сме се соблазниле. Всушност, допрени се некои наши страсти, или слабости со коишто ние неможеме да се справиме и затоа помислуваме или изјавуваме дека многу тешко ни паѓа кога за некои работи ќе слушнеме или други видиме, а за кои не сме се надевале или не сакаме да помислиме дека се случуваат во нашата околина или од ближниот.

Богатството татково го потрошив неразумно и, осиромашен, се исполнив со срам, заробен од неплодни помисли. Затоа Ти викамː Човекољупче, смилувај се на мене и спаси ме.

Славаː Ослабен со глад од секакви добра и оддалечен од Тебе, Себлаги, смилувај се на мене кој сега се обраќам, и спаси ме, Христе, мене кој го пеам Твоето човекољубие.

 Факт е дека сме во еден вид на духовно робство кое ни го наметнува западниот концепт на живеење. Речиси сите нешта се искомерцијализирани, а сето тоа не го одминало ни современиот Православен човек. Така е со ликот на Дедо Мраз, за кој многу мал процент на православни знаат дека всушност вистинскиот Дедо Мраз е светиот Николај Мирликијски, но таков е и примерот со светиот свештеномаченик Валентин епсикопот Интерамниски.
   

Кoга eднаш св. Илариoн Палeстински гo пoсeтил Антoнија вo Мисир, св. Антoниј извикал: “Дoбрeдoјдe, Дeницo, ѕвeздo утринска!” На тoа св. Илариoн oдгoвoрил: “Здрав да си и ти, свeтoл стoлбу, штo ја пoддржуваш всeлeната!”

Кoга св. Макариј гo фалeлe какo мoнах, свeтитeлoт oдгoвoрил: “Oпрoстeтe браќа, јас нe сум мoнах, нo сум видeл мoнаси!”

 Светот ќе постане зло, ќе исчезне милоста и љубовта кај луѓето.
Иако ќе веруваат, нема да можат да ги најдат пастирите, ниту патот кон спасението. Ќе царуват парите и ќе биде многу тешко да се живее - ќе се изживуват со луѓето. Никој нема да се грижи за душите на луѓето. Сè ќе биде само натпревар на стекнување материјални добра. Сите ќе бидат рамнодушни кон нивното спасение и вера.

Си беше еднаш еден свештеник, кој еден зимски ден не сакаше да служи Литургија, бидејќи беше многу ладно. Беше десет степени под нулата и свештеникот знаеше дека единствениот кој би служел со него тогаш, би бил црковниот пејач. Свештеникот не знаеше ништо за учењето на Црквата за присуството на Триумфалната Црква ниту па за тоа како Божествената Литургија им помага на живите и починатите. Со тешко срце се присили да замине во црква. По пат се молеше да не дојде црковниот пејач за да не мора да служи, туку да си замине дома. Но, пејачот сепак дојде.

 Во нашето човечко сфаќање, ние сме склони да ги спротивставуваме славата и смирението, и на смирението да гледаме како на недостаток и слабост. Според човечкото рабирање, само нашата неспособност и отсуството на знаење можат во нас да предизвикаат чувство на смирение. На современиот човек, воспитан да се потпира на јавното мислење, на самоувереноста и на бесконечната самофалба, е речиси невозможно да му се објасни