Полезно и потребно

Старец Софрониј Сахаров во неговото дело за Свети Силуан Атонски раскажува како Преподобниот го сметал пушењето за пречка во молитвата и во духовниот живот воопшто. Неговиот став бил длабоко теолошки и доаѓал од искуствената и молитвена теологија, којашто е центар на учењето на Отците на православната Црква. Умот и срцето на човекот треба секогаш да бидат слободни за молитвата. Кое-годе дејство на човекот што не може да се одвива заедно со молитвата, н

 Според нашиот начин на живеење, кој е ангелски, и нашето пеење треба да биде ангелско, а не телесно.

Гласното пеење укажува на внатрешно умствено извикување, а ни е дадено само за случај кога сме напаѓани од

мрзливоста и нечувствителноста, за да нѐ воведува пак во исправно духовно расположение.

Блажени се оние кои го изнемоштуваат своето тело во бдениата, зашто им е припремена рајската веселба.
Блажени се оние кои се очистиле себе од лукави помисли, зашто во нив пребива Светиот Дух.
Блажени се оние кои го љубат Бога од целата своја душа, повеќе од целиот свет, зашто ќе бидат признати за Христови пријатели.
Блажени се оние што доброволно го зеле својот крст, и со дела го следат Христа, зашто ќе го досегнат горниот Ерусалем.

„ Законот Божји ни го пропишува она што е за наше спасение, т.е. она што го преобразува нашето срце, а не слепо исполнување на некакви правила и конвенции, како да сме некои добро издресирани животинчиња. Та Бог не нé создаде разумни посакувајќи да бидеме програмирани и дресирани. Бог нé создаде и нé љуби како личности. “

Имав лепра.
Поминав многу години на островот Спиналонга.
Болеста нè осакати, а стравот од зараза направи здрави да бегаат и да се поттргнуваат од нас. Никој не смееше да ни пристапи. Новинарите го нарекуваа Спиналонга, остров на живи мртовци.

Многу одамна во еднo царство си живеел еден мудар и среќен цар. Во неговата старост тој бил тажен само за едно - немал деца.
Еднаш царот си помислил: „ Ќе го изберам во царството најчесното дете и ќе го посвојам. “
 Тој наредил да им се раздадат семиња од цвеќиња на сите деца и објавил:
„ Оној кој ќе одгледа од ова семе најубави цвеќиња, ќе ми биде син или ќерка.“

- Страшно и неподносливо за нас..тоа  е тајната на светото Крштение - со кое го губиме правото и власта над вас, Крстот - кој нè мачи, прогонува и уништува, а особено Светата Причест.

Причеста е пострашна  за нас и од самата огнена геена. Не само што не можеме да им пристапиме на оние кои   достојно се причестуваат, туки не можеме ни да ги погледнеме.

Блажена е душата која Го засакала Господ и од Него се научила на смирение. Господ ја сака смирената душа која цврсто се надева на Него. Таа секој миг ја чувствува Неговата милост. Дури и кога разговара со луѓето, таа е обземена од љубовта кон Господ. Преку долгите борби со злите духови таа го засакала смирението повеќе од сѐ и не им дозволува на демоните да ја избркаат љубовта кон ближните од неа.

Не сум загрижен од стравот на луѓето кои не веруваат, туку повеќе ме загрижуваат ставовите на христијаните кои сакајќи да се постават како „адвокати“ на Бога, во случајов, дрско го небрегнуваат здравјето на ближните.
Прво, православните христијани кога исповедаме дека Лебот и Виното се Тело и Крв Христови, веруваме дека на Светата Литургија, Даровите се преосуштествуваат - добиваат нова суштина, неискажливо, неиспитливо, не-експериментално станувајќи Тело и Крв Христови - по суштина, а не по субстанца.

 По читањето на второто Старозаветно четиво, од центарот на црквата се воздигнува една трогателна и возвишена песна: „Нека се исправи мојата молитва како темјан пред Тебе, а воздигањето на моите раце како жртва вечерна“ . Овие зборови се земени од 140 псалм. За време на ова псалмопение, се кадат Престолот и Жртвеникот во олтар. Овие стихови, заедно со останатите стихови од истиот псалм се повторуваат шест пати.

За осветување на водата сведочат древните автори уште од првите векови на христијанството, како „Апостолските установи“, „Евхологион“ на свети Серапион Тмуитски, како и отците Теодорит, блажениот Јероним, Епифаниј и други. Сите говорат за осветување на водата, со повикување на Светиот Дух, и со потопување на крстот во водата и крстообразно благословување од страна на свештеникот – елементи кои се задржале до денес.

„ Искушенијата ни се секогаш од полза, но само ако сме трпеливи.

Кога искушенијата ќе заминат, на човекот врз кого се обидувале

да делуваат му оставаат опитност и плодови соодветни

на трпеливоста и вештината што ги покажал во текот на борбата.“

Господи Исусе Христе, Учителу на милоста,
Те молам отвори ги очите на срцето мое
за да го чујам и да го разберам Словото Твое
и да ја творам волјата Твоја,
којашто во него нам, безумните и грешни луѓе,
ни е откриена.

На Проскомидијата, која вообичаено се врши за време на читањето на третиот и шестиот час,се потсетуваме на Раѓањето на Спасителот.Во исто време се потсетуваме и на старозаветните пророштва за Неговите страданија и смрт. На проскомидијата се подготвуваат Светите Дарови-лебот(Агнецот) и виното,кои се потребни за извршување на Евхаристијата и се спомнуваат живите и упокоени членови на Црквата.Душите на упокоените чувствуваат голема радост кога ги спомнуваат на Божествената Литургија.

Умот поминува низ три фази на развој: очистување,просветлување и преобразување. Знаејќи го ова,сватлив е повикот да го држиме отворен.
Умот оди напред - тој води,зборовите го следат умот - колку што можат поблиску,а делата поприлично заостануваат - иако следат.
Мислите,зборовите и делата нека ти бидат во единство, а не едно да мислиш, друго да зборуваш, а трето да правиш.