Духовен Азбучник

Првиот што влегол во Рајот бил разбојникот — грешник без надеж и чест, а првиот што доживеал длабока трагедија бил апостол кој одел заедно со Христос. Дури на Голгота се открива дека силата 

„Па, тогаш, кога дојде во мојата единица, токму пред да ја уништат.“

 Преку Светото Писмо можеме да видиме дека стравот не е секогаш знак на слабост, дека храброста не значи отсуство на страв и дека најважното прашање е кому ќе му дозволиме да управува со нашиот живот.

Светителите не сакале да станат светители — сакале да станат љубов. А кога ќе станеш љубов, тогаш си и светител!

Едниот никогаш не ги слушнал зборовите „Те сакам“ од д ругиот. Изградиле куќи, ѕидови, купиле ниви, но цветот на бракот на крајот не расцутил.

Сè додека не дојде болката и не ги разниша нашите цврсти уверувања. Тогаш вперениот прст се спушта и се допира до нашите гради. Таму каде што се кријат нашите неискажани рани.

 „Силата Божја во немоќта се покажува совршена“--библиска мисла од 2. Коринтјаните 12,9.

Постојано нешто ни недостига, нешто бркаме, нешто чекаме. Како среќата секогаш да е некаде пред нас, зад следната желба, зад следното достигнување, зад некоја нова животна околност.

Христос не бара сите да бидеме исти. Бара да имаме иста љубов. Да умееме да простуваме, да попуштиме, да слушаме и да се држиме еден за друг 

Се повторуваат, се расправаат меѓусебно, предвидуваат, осудуваат, го пресоздаваат минатото и измислуваат иднината.

Духовната радост не исчезнува во тешки надворешни околности – токму така таа се проверува.

Просветли ги моите темнини и води ме Ти низ Ноќта што се шири околу мене.

Боже мој

Омразата никогаш не останува само насочена кон оној кого го мразиме. Најнапред согорува во срцето на оној што ја носи.

Молитвата ретко исчезнува одеднаш. Најнапред ја одложуваме, потоа ја избрзуваме, а после усните ги изговараат зборовите додека 

Постојаното споредување не нè збогатува со сознанија, туку ни ја краде благодарноста и нè учи да го презираме вистинскиот живот што Бог ни го доверил.

Постои еден замор кој не произлегува од она што ни се случува, туку од она што сме.Тоа добро го знам.

Човекот се исцелува кога ќе престане да живее за да им докажува нешто на оние што го повредиле. Мирот започнува тогаш кога нивното зло повеќе не одредува кој е тој пред Бога.

Зошто толку голема грижа за брчките, промените и трагите што ги остава времето?

Можеби молитвата нема веднаш да ја промени околноста. Но, ако е вистинска, таа го менува оној што се моли. А понекогаш Божјиот одговор не е она 

Можеби си видел човек гол, а сепак ниту за миг не си ја допрел неговата вистина. Можеби го познаваш неговото тело,