„Идеолошки ултиматум во име на жртвите “
,,Но, јас лично не сакам и не можам да прифатам некој да ја условува мојата солидарност со жртвите, со прифаќање на светоглед што го сметам за дехуманизирачки. Не е потребно да верувам во родовата теорија за да ја љубам и заштитувам жената.


Но, поентата што сакав да ја истакнам е дека семејството треба да биде лулка на мирот – место каде што детето ќе има граници, но и слобода да биде дете.
„И удостој, Господи, со нашиот вход да влезат и ангелите што сослужуваат со нас!“
Нема да згреши тој што ќе ја нарече душата Павлова море и небо: небо, според чистотата, а море според длабочината.
Кога бараме дисциплина и доследност од децата, дали и самите сме такви? Деновиве видов толку примери и ситуации во кои возрасни
И какво дете може да произлезе од средина исполнета со конфликти, навреди и постојана напнатост? Најчесто ќе го имитира она што го гледа дома или,
Голем дел од одговорноста за духовната состојба на човекот се наоѓа во семејството. За да се ослободат децата од различни внатрешни проблеми, не се доволни советите, принудувањата, логиката и заканите. Co тоа станува уште полошо.
Гревот и слабоста секогаш носат последици; некој ги пренесува свесно, некој несвесно, но раната останува.
Не му е својствено да избира до избезумување меѓу стотици бесмислени варијанти на една иста работа. Тоа не е слобода. Тоа не е напредок. Тоа е ропство – тивко, удобно, блескаво, но ропство.
Вечен споменот да е на нашите просветители и описменувачи Кирил и Методиј. 
Според мојот опит, многумина кои изучуваат биологија, вклучувајќи ги професорите и авторите на учебниците, биле толку многу вовлечени во аргументите во полза на еволуцијата, што дури и не се посомневале во нив. Тие ја проповедале... Високите стандарди на образованието и обучението се изгубени. Пропагандата и стремењето кон власта го замениле стремењето кон знаењата. Образованието станало измама.
Религиозните луѓе кои се поистоветуваат себеси со Православната вера најчесто се делат на две доминантни групи. Првите припаѓаат на компромисната група, тоа се оние кои сакаат да му угодат и на Бог и на ѓаволот, на Бога свеќа, на ѓаволот цигара, ем верници, ем распуштеници, ем со пола град скарани, со расипани меѓучовечки и семејни односи, ем први на причест во Црква.
Секогаш кога ќе се почувствува ерупција во актуелната криза, или кризи, очајнички посегнуваме по некоја автодеструктивна онтолошка матрица: унијатството, богомилскиот дуализам, новокалендарството - како божем тие нешта магиски ќе ни ги решат проблемите. Но, што е под површината на таа маалска еуфорија, перверзната причина за ваквото реагирање?

На едно место Христос укорувајќи ги фарисеите за нивното лукавство и грев на нерасудување, им вели: Тешко вам, водачи слепи, кои велите: Ако се заколне некој во храмот, не е ништо; но ако се заколне некој во црковното злато, виновен е. Безумни и слепи! Што е поголемо, навистина: златото или црквата, која го осветува златото?





















