Еве, ќе ви кажам три работи што треба да ги почитувате, за да знаете дека сте луѓе кои можат да се надеваат на спасение:

1. Да бидете добро исповедани.
Сфаќате ли дека тоа е Света Тајна што нè спасува? Зашто она што вие ќе го разрешите, и Јас го разрешувам! Таа Света Тајна е втемелена во Светото Писмо. И толку! Тие гревови повеќе не се спомнуваат ниту на Страшниот суд, ниту на митарствата. Значи, завршено е! Затоа, добро исповедани.
Зашто, кога човек добро ќе се исповеда, почнува да се преиспитува: „Пцуев, така размислував, го направив тоа…“ Почнува да се испитува до најситните подробности, да го изострува своето внимание, да ги преиспитува своите постапки и да се разоткрива себеси.
Затоа дури ве молам да си ги запишувате гревовите уште кога ќе ги направите, за да не ги заборавите. Не е лесно, зашто сатаната ќе направи да ви исчезне моливот, да немате хартија при себе и на крајот да заборавите.
Што друго да ви кажам? Не оставајте сè само на свештеникот да ве прашува. Тој ве испрашува според одреден редослед и начин на испитување. Но вие ја знаете и најситната подробност на својот грев, знаете и за она што можеби не е опфатено со неговите прашања.
Затоа, бидете добро исповедани. Зашто, кога човек искрено и целосно ќе се исповеда, не може така лесно повторно да греши и може да се надева на своето спасение. Тоа е првото.
2. Настојувајте да бидете спомнувани на светите Литургии.
Зашто, мили мои, честичката со вашето име се става во Светата Крв. Свештеникот ги изговара зборовите:
„Омиј, Господи, со Твојата Света Крв гревовите на овде спомнатите Твои слуги, по молитвите на Богородица и на сите Твои светии.“
Потоа сите честички од дискосот се ставаат во путирот со Светата Крв. И сфаќате ли? Каде и да се наоѓате, било да сте живи или починати, се молат за вас; на Литургијата се спомнуваат и живите и упокоените.
А што ве чини тоа? Настојувајте да бидете спомнувани на Литургијата. Било да ве познава некој свештеник, било да ве познава некој духовник, или, пак, вие, браќа, да поднесувате имиња за спомнување — важно е да бидете спомнувани.
Тоа е сè.
Литургијата не е човечко делоње, мили мои. Ниту ангелско. Таа е непосредно Божјо дело! Зашто не можете вие да го претворите лебот и виното. Тој е Оној Кој Е!
И кога би било можно да се отворат небесата, па дури и покривот над олтарот, на небото не би виделе повеќе светлина и поголем поредок отколку што има во светиот олтар, меѓу ангелите, зашто Христос е со нас.
Имаме дури и една молитва што ја изговараме при Входот:
„И удостој, Господи, со нашиот вход да влезат и ангелите што сослужуваат со нас!“
Значи, свештеникот има власт. Зашто таму е мноштво ангели! Таму е Христос! Зарем со тоа може да си играш?!
Затоа, настојувајте да бидете спомнувани на Литургијата.
3. Вршете милосрдие. Давајте милостина.
О, кога само би знаеле!… И Влахуца вели: „Милосрдието е севкупното Свето Писмо!“ Тоа е нешто најголемо што може да постои. Зашто тогаш покажувате дека љубите.
И ете, тоа е вистинско воспитување. Човеку, ако ти е речено: „Ќе примите стопати повеќе“, не плаши се дека ќе осиромашиш. Сакаш ли да се збогатиш? Давај!
Но, зарем треба да гледаме како да се збогатиме? Мене срцето ме боли за сиромавиот. А тебе не те боли срцето за него? Воопшто?
Еднаш се најдов пред еден просјак, кој немаше нозе и седеше на улица. Тој очекуваше да ги испразнам џебовите, без шега! Но јас немав ништо. Така се случи — немав ништо. Одев пеш, немав пари дури ни за такси.
И му реков:
„Брате, немој да ми се лутиш, немам ништо, но ти ја давам мојата топла рака!“
„О, оче, такво нешто никој досега не ми дал!“
И си реков: „Се снајдов! Победив!“
Ете, сакам да ви кажам: не бидете рамнодушни. И не чекајте само да ги сретнете сиромасите и страдалниците. Барајте ги! Барајте ги, зашто кога ќе ги најдете нив, сте се нашле себеси. Сте се запишале таму, горе.
Спасителот не може да ве заборави. Не може да ве заборави кога вршите такво милосрдие.
И одвојувајте од себе, по секоја цена.
Но, милосрдието не значи само да извадите нешто од торбата. Имаш пријател кој страда, кој минува низ којзнае каква мака, кој е нажален. Му велиш: „Зошто си тажен? Зошто си тажен?“ Го утешуваш и воопшто не го оставаш сам. И тоа значи дека си му направил милосрдие.
Му упатуваш и корисен збор:
„Остави, човеку, не се измачувај толку што ти починал таткото. Остави, мили мој, зашто Бог знае. Не се исцрпувај. Да бидеме спокојни, да го спомнуваме на молитва и да му помогнеме таму горе (зашто можеме да му помогнеме, во согласност со нашиот живот).“
И бидејќи побаравте од мене корисно слово, ќе ви раскажам една кратка приказна.
Еден ученик бил огорчен затоа што неговиот татко, кој лежел на смртна постела, не го благословил, за и тој да се спаси.
Зборовите на благословот што ги добиле сите негови браќа биле овие:
„Спасувај се!“
Тогаш му рекле на таткото:
„Еве, на ученикот не му кажа корисен збор.“
„Повикајте го овде“, одговорил таткото.
И тогаш му рекол онака како што ви кажувам и јас сега:
„Спасувајте се! Спасувајте се!“
Архимандрит Арсениј



























