Кога детскиот страв ќе порасне со нас
Некои рани од детството не биле нанесени со удари, туку преку несигурност: дом во кој расположението на возрасните ненадејно се менувало, љубовта морала да се заслужи, а детето учело да го чита секој поглед за да се заштити.
Детето расте, но алармот останува вклучен. Возрасниот може да почувствува отфрлање во задоцнет одговор, критика во обична забелешка и напуштање во едноставна дистанца. Се плаши од тишината, ја проверува љубовта на другиот и понекогаш си заминува прв, за да не биде напуштен.
Старата рана може да избира наместо него: го приближува кон ладни луѓе затоа што студенилото му е познато, го тера да ја отфрла нежноста затоа што не знае да ѝ верува и го убедува дека мора да ја заслужи секоја трошка љубов.
Исцелувањето не започнува со бескрајно осудување на родителите, но ниту со негирање на злото. Простувањето не го претвора понижувањето во нешто добро. Тоа значи да одбиеме минатото да ја води секоја наша сегашна врска. Овој пат може да бара молитва, Исповед, духовник и терапија.
Христос не бара возрасниот да го презира тоа исплашено дете во себе. Тој го повикува да го изнесе на светлина. Минатото може да го објасни стравот, но не мора засекогаш да има право да ја одредува иднината.
Кога туѓите зборови ќе станат глас во твојата душа
Злите зборови на луѓето околу нас можат да продолжат да дејствуваат во човекот долго откако ќе бидат изговорени. Критиката, потсмевањето, манипулацијата и повторуваната злоба со текот на времето можат да се претворат во внатрешен глас кој вели: „Не вредиш, нема да успееш, не заслужуваш мир.
“Првото исцелување е расудувањето. Не секоја забелешка е напад и не секоја студеност значи омраза. Но, кога злото е вистинско, човекот не треба да го нарекува љубов, ниту пак да трпи понижување во име на смирението.
Поставувањето граници не значи одмазда. Понекогаш е неопходна дистанца, особено кога постојат злоупотреба, закани или манипулација. Простувањето го ослободува срцето од отровот, но не нè обврзува да се вратиме на место кое продолжува да нè повредува.
Молитвата не го прави човекот имун на болката, но го спречува применото зло да го промени неговиот карактер. Исповедта и советот од духовник можат да помогнат во одвојувањето на вистината од обвинувањата кои биле повторувани толку често, што почнале да изгледаат како вистина.
.Победата не е во тоа злобата на другиот да исчезне, туку таа повеќе да не управува со душата. Човекот се исцелува кога ќе престане да живее за да им докажува нешто на оние што го повредиле. Мирот започнува тогаш кога нивното зло повеќе не одредува кој е тој пред Бога.
Мајка Силуана Влад
28.08.26
Подготви Симеон Стефковски
