Дома

Затоа нема сомнеж дека Господ Бог правел чуда и преку Светиот Крст, светите икони и светите мошти.

Најдлабоката осаменост не е кога околу нас нема луѓе, туку кога веќе не можеме да живееме во мир со сопственото срце.

Но Бог е долготрпелив и многумилостив. Тој не нè остава во нашите заблуди, туку нè води, нè обликува и нè подготвува

„Да се испрати светлина во темнината на човековото срце – тоа е должноста на еден уметник.“

Споменот за ова прекрасно чудо, преточен во сеноќното богослужение во чест на иконата „Достојно ест“, 

Тоа е „облакот на сведоците“ – невидливо собрание што нè опкружува. Тие не стојат далеку, на недостижни постаменти. Напротив, се наведнуваат над нас.

Постот не е даден за да го ослаби човекот, туку за да го ослободи – од навредите, од внатрешните притисоци и од мислите што му го крадат мирот.

Затоа што ги испуштивме децата од нашата прегратка и ги оставивме во „прегратката“ на технологијата, денес децата гледаат во екрани, а не во ѕвезди; 

Сите лоши чувства: несигурноста, губењето надеж, разочарувањето – што тежнеат да ја освојат душата, исчезнуваат благодарејќи на смирението.

Самарскиот иконописец Сергеј Осипов ја насликал оваа икона која повикува на покајание за гревот абортус. Тој вели:

И свештеникот вака вели: „Измиј ги, Господи, со Твојата Света Крв гревовите на Твоите слуги што се спомнати овде, по молитвите на Богородица

И какво дете може да произлезе од средина исполнета со конфликти, навреди и постојана напнатост? Најчесто ќе го имитира она што го гледа дома или,

На 15.6.2026 г., денот кога се одбележуваат 40 години од упокојувањето на вториот Поглавар Ангелариј на возобновената Охридска Архиепископија ...

Никој не се оддалечува од светлината со еден голем чекор. Најчесто тоа се случува преку многу мали избори што постојано ги повторуваме и речиси не ги забележуваме.

Нo пoвeќe oд сè трeба да сe чита Нoвиoт завeт и Псалтирoт. Oд oва дoаѓа дo прoсвeтувањe на разумoт…

Што толку зборувате за тој Пајсиј, Јосиф Исихаст и другите? Јас не верувам во ништо од тоа – рекол тој.Тогаш отците му рекле: