Најблажено е да седиш меѓу послушанијата... (послушанија како миење садови, полевање цвеќиња...) да седиш на балконот со шолја кафе и да гледаш како по планината спроти тебе, речиси на дофат на раката, стадо овци се движи по патека како змија, додека нивните ѕвонци ѕвонат.
Слатките мали овчички, шумот на ветерот, ѕвонењето на ѕвонците – толку се интересни, толку убави, бели и кадрави, што сето тоа заедно ја потопува душата во некаква блажена тишина и радост.
А потоа, од дворот, ги слушаме гласовите на нашите поклоници – мажи кои се вратиле од Атос.
Денес за време на ручекот ни раскажаа нешто.
Во женскиот манастир постои и дел за мажи – работници, роднини и други посетители.
Во „Данилеја“ имало погреб на еден старец.
Додека ковчегот таа ноќ стоел во црквата, одеднаш низ прозорците засветлила силна светлина – толку силна како дневна светлина.
Од начинот на кој светлината блескала од црквата во ноќта, на сите им станало јасно: упокоениот старец бил свет човек.
Тоа се случило сосема неодамна. И ова не се приказни или легенди – ова е нашата стварност.
А сега ќе ви раскажам уште една впечатлива случка што ја раскажаа браќата.
Се случила токму за време на нивното поклоничко патување.
Меѓу нив имало еден млад Грк – целосен неверник.
– Што толку зборувате за тој Пајсиј, Јосиф Исихаст и другите? Јас не верувам во ништо од тоа – рекол тој.
Тогаш отците му рекле:
– Ако веќе не веруваш, добро, но ја гледаш оваа црква на Свети Пајсиј Светогорец? Влези барем да запалиш свеќа...
Младиот човек влегол, а набргу излегол од црквата тресејќи се – веднаш станал верник.
Како што самиот раскажал:
„Влегов во празната црква без никаква вера, само сакав да ја фотографирам внатрешноста.
Ја насочив камерата, притиснав на копчето и фотографирав – а на фотографијата пред мене се појави старец Пајсиј.“
И таа фотографија од телефонот денес ни беше покажана за време на ручекот.
На фотографијата стоел монах со прекрстени раце, а самиот свети старец стоел точно пред него. Наместо лице се гледал блесок на светлина.
Ова било фотографирано неодамна, пред само неколку дена.
Ова не се бајки, не се легенди – ова е нашата духовна стварност во која живееме, оној невидлив свет што понекогаш ни се открива и ни се покажува како молскавичен блесок.
Затоа, драги мои, сакам сите да Му се молиме на Бога, да имаме вера, да ги подобруваме своите животи и да бидеме тие послушни, кротки овци за кои говори Евангелието. Едни ќе бидат поставени од десната страна, а други од левата; јагнињата ќе бидат одделени од јарците.
Затоа да не бидеме јарци, туку Христови овци.
Тоа всушност сакав да ви го кажам.
Сестра Олга
„Духовен камертон“
