Стравот дека не сме доволно добри станал тивок сопатник на многу души. Се препознава во постојаната потреба да се докажуваме, во споредувањата што никогаш не престануваат и во заморот од носењето маски зад кои ја криеме својата несигурност. Кога вредноста на нашиот живот почнува да зависи од туѓото одобрување, срцето го губи мирот. Тогаш се раѓа и болното прашање: „Ако не успеам, ако не бидам пофален, ако никој не ме забележи – дали навистина вредам?“
Често оваа внатрешна борба не започнува во зрелите години. Нејзините корени се во стари рани, во зборови што повредиле, во преголеми очекувања или во недостатокот на онаа љубовна и охрабрувачка поглед што му вели на човекот: „Вреден си и сакан токму таков каков што си.“ Така човекот почнува постојано да бара потврда од другите, не сфаќајќи дека неговата најдлабока глад не е за признание, туку за љубов. И колку и да добива однадвор, празнината останува ако не научи да се гледа себеси со вистина и со милост.
Вистинската промена започнува тогаш кога ќе престане војната со самиот себе. Не совршенството е тоа што исцелува, туку прифаќањето на вистината. Не успехот го носи мирот, туку помирувањето со сопствените слабости и ограничувања. Бог не ја љуби нашата замислена совршена слика, туку вистинскиот човек – со сите негови рани, прашања, борби и надежи.
Од тоа сознание се раѓа една нова слобода. Тогаш повеќе не мора секој ден да докажуваме нешто. Не мора секоја грешка да ја претвораме во осуда над себе. Душата почнува полесно да дише кога ќе открие дека нејзината вредност не се темели на тоа што постигнува, туку на фактот дека е сакана. И токму во таа љубов човекот го наоѓа мирот што толку долго го барал.
Болестите на душата и на умот не се појавуваат секогаш со голема бучава. Понекогаш тивко се вовлекуваат преку грижа што не заминува, преку тага што предолго трае или преку страв што постепено го исполнува целиот наш внатрешен свет. На почетокот изгледаат како минливи состојби, но ако останат непрепознаени и неслушнати, можат да го затемнат погледот кон животот и да му го одземат мирот на срцето.
Тогаш се случува нешто болно: умот почнува непрестајно да зборува, а душата повеќе нема сила да одговори. Мислите се множат, немирот расте, а човекот почнува да се чувствува туѓ дури и во сопствениот живот. Многу од овие рани не доаѓаат од недостиг на волја, туку од тежината на болки што предолго биле носени во осаменост и тишина.
Петровденскиот пост нè повикува на едно тивко и длабоко исцелување. Не е важно само да се промени храната, туку и да се смири срцето, да се очистат мислите и да се запре трката што нè исцрпува. Воздржувањето внесува ред таму каде што настанал внатрешен хаос, а молитвата внесува светлина таму каде што се насобрала темнина.
Исцелувањето не започнува тогаш кога ќе исчезнат сите борби, туку кога ќе се осмелиме без страв да ја погледнеме вистината за себе. Од таа искрена средба со сопствената немоќ полека се раѓа нова сила – сила да продолжиме понатаму, да не се откажеме и повторно да го откриеме мирот што душата го бара.
.Мајка Силуана
Подготви: Симеон Стефковски
