БОГОРОДИЦА РЕЧЕ: „ТАКА МИРИСА ВО РАЈОТ, ВО ЕДЕМСКАТА ГРАДИНА!“
(Дете болно од рак, го излекува Богородица)

Малото момче лежеше на креветот, свртено кон ѕидот. Не сакаше да си игра ниту да гледа цртани филмови. Бидејќи беше болен и многу, многу осамен.
Неговата мајка почина од рак кога тој сè уште беше бебе, неговиот татко го напушти семејството кога дозна дека неговата мајка има рак, а неговата баба се грижеше за нив.
Но, тие се преселија во друг град, далеку, и неговата баба не можеше да го посети. Таму, негов старател стана неговата друга баба, нејзината сестра. Затоа никој не го посетуваше.
Животот полека згаснуваше во него, како светилка на која ѝ снемува масло и нема кој да ја наполни. Ракот го јадеше ден по ден. И му остана многу малку живот.
Во тоа време во другиот град пред иконата на Богородица, неговата стара баба се молеше, плачејќи: „О, Премилостива Застапничке, о, Богородице, о, Мајко Милосрдна! Таму, стотици километри далеку, мојот внук умира во болница од рак, како што ја загуби и својата мајка!
Знаеш дека не можам да го посетам, многу сум стара. Тој е некрстен, јас не успеав да го направам тоа!! А неговата старателка, мојата сестра, е сосема неверна!
Ах, колку е тешко!! Но, Те молам, Пречиста, помилуј го, застапувај се за малиот кај Твојот Син. Ти си мојата единствена надеж...“
Старицата со тешкотии стана од подот на црквата и, држејќи свеќа во раката, ја запали пред иконата, се прекрсти и ја напушти црквата.

Во болницата во далечниот град, болното момче страдаше и на крајот заспа под дејство на бупренорфин.
И одеднаш... ја виде вратата од неговата соба како се отвара и влезе неописливо убава Жена, облечена во прекрасна наметка и со венец на главата... Малото момче ја праша со радост: „Тетко, дали си ти мајка ми? Често ја замислувам дека е толку убава... И како е во Рајот?“
На што жената се насмевна светло и одговори, седнувајќи на работ од креветот на момчето: „Јас сум мајка, мајка на сите живи на земјата. А твојата мајка живее недалеку од мене, често ја гледам.“
Малото момче трпеливо ја праша: „А како се викаш?“ Жената одговори: „Имам многу имиња. Но, можеш да ме викаш Пантанас.“
Малото момче праша: „Кажи ми што значи тоа?“ Пантанас одговори: „На грчки значи Сецарица, бидејќи Мојот Син е Цар на царевите. Го нарекуваат Исус.“
Малиот радосно рече: „Да, знам! Баба ми кажа за добриот Бог, по име Исус Христос! И дека Тој воскресна!“
Богородица (а тоа беше Таа) се насмевна и, подавајќи ја раката, го помаза образот на малиот. Потоа рече: „Таму во еден далечен град, твојата баба неуморно се моли за тебе. Затоа Господ ги слушна нејзините молитви и со Божјата благодат ќе бидеш здрав. Само кажи му на докторот да те крсти. Задолжително!! И ова... е Мојот дар за тебе.“

Со овие зборови, Божјата Мајка извади чудесен бел крин и мала икона од некаде меѓу многуте слоеви на нејзината облека и ги стави на масата. Малиот ја праша царицата: „Од каде доаѓа тој чудесен мирис? Никогаш не сум почувствувала нешто поубаво.“
Дева Марија одговори: „Така мириса во рајот, во Едемската градина. Таму и ти ќе ќе ја сретнеш мајка ти еден ден...“
Потоа таа повторно го погали образот на малото момче и со прекрасна насмевка исчезна во воздухот.

Утрото, штом момчето се разбуди, се воодушеви кога виде икона со истата Жена и цвет на масата.
„Значи... не ја сонував? И навистина доаѓаше?! Што рече дека треба да му кажам на докторот?“
Потоа јасно го слушна гласот на Пантанаса во главата: „Кажи му на докторот да те крсти, ЗАДОЛЖИТЕЛНО!“
Наскоро, како и обично, докторот дојде на посета. И, секако, на масата забележа прекрасен цвет со прекрасен мирис. И го праша малото момче: „Кој дојде и ти донесе цвет?“
Малото момче, вадејќи ја иконата од под јорганот, рече: „Оваа жена.“
Воодушевено, докторот праша: „И... дали ти кажа нешто?“
Момчето одговори: „Да, ме замоли да ти кажам да ме крстиш!!! И исто така, таа рече... дека ќе бидам здрав! И нејзиното име е Пантанаса!“
Докторот ја напушти собата со големо возбудување. Одеше по ходникот и размислуваше: „Дали дојде самата Небесна Царица кај него? Затоа што... Црквата вели дека децата до седумгодишна возраст гледаат Ангели, па дури и кринот е таму... сè укажува дека таа навистина дошла. Чудесни се Твоите дела, Господи!! Нека биде волјата Твоја. Слава му на Бога за сè!!!“
Докторот ја повика бабата која беше старател на момчето и ја замоли да го крсти. На што слушна како одговор на слушалката: „Прави што сакаш!
Дури, ако сакаш, можам да ти го дадам старателството над детето, ако сакаш да се грижиш за него. Тој ми е товар.“
Така се случи.
Неколку дена подоцна, во болничката црква, посветена на Свети Лука Кримски, свештеник специјално поканет од докторот го крсти момчето, со името Анастас, кое го користеше и како свое граѓанско име.
Докторот стана негов кум, а медицинската сестра негова кума.
Колку беше изненаден докторот кога на следниот преглед не пронајдоа никаква трага од туморот!!!
И не долго потоа... докторот ги доби сите документи и стана нов старател на детето.
И одеднаш, малото момче плашливо го нарече татко му, а сопругата негова мамо.
Веднаш се расплакаа, бидејќи тие немаа свои деца.
Набрзо напишаа писмо до неговата баба во далечниот град, опишувајќи сè што му се случило на нејзиниот внук. Одговорот на писмото содржеше само четири збора: „Слава му на Бога за сè!“
Така, молитвата на бабата и милоста на Небесната Царица го спасија малото дете. од неизбежна смрт, а двајца добри луѓе ја добија радоста на родителството .
Ќе додадам дека кринот долго потоа не венеел, но и кога овенал после долго време, не го изгубил мирисот на рајот.
***
Ова е напишано според вистинска случка и затоа авторот на напишаното, ради Христа, го задржува правото да не го наведе времето, местото и имињата на учесниците.
Слава на Бога за сѐ! 

Православие.Мк †·