Под покровот на Свети Никола
Исповед за еден тивок Чудотворец
Во секој човечки живот постои една точка на пресврт, миг кога Небото тивко го допира срцето и сè во нас се менува. Кај некого тоа е преку страдање, кај друг — преку тивка радост или неочекуван знак. Кај мене, тој прв допир со Божественото дојде преку едно свето име кое ме следи од детството: името на Свети Никола.
Првиот здив на верата во мојот живот беше врзан токму со овој Божји угодник. Неговото присуство, иако невидливо, секогаш го чувствував како тивка сила што ме придружува и ме води низ годините. Нашето семејство го чествуваше неговиот спомен секој 19 декември, а подоцна дознав дека и домот на мојата сопруга го има истото покровителство. Ништо не беше случајно — како Бог низ Свети Никола да ја испреплете нишката на двата животи во едно духовно ткаење.
Храмот на Свети Никола во Скопје Север беше едно од првите места каде што срцето ми се отвори кон литургискиот живот. Таму научив дека верата не е само мисла, туку дишење, присуство, заедница. Подоцна, манастирот Свети Никола во Љубанци стана моето тивко пристаниште и втор дом — место на повторно раѓање и внатрешен мир, каде молитвата станува длабок здив, а тишината зборува повеќе од зборовите.
Во летото 2023 год, ми беше даруван посебен благослов — да ги посетам моштите на Свети Никола во Бари, Италија. Целиот пат, од Рим до Бари, го чувствував како духовно поклоничко патување, како враќање дома. Кога една сестра ми напиша: „Е па негови сте, ќе ви се израдува“, не можев ни да замислам колку длабоко ќе се потврдат тие зборови.
Во моментот кога влегов во Бари, срцето ми се смири — како да се најдов во град што го познавам оддамна. Пред неговиот свет гроб, времето застана. Воздухот беше исполнет со мир и со неопислива топлина, како да стоиш пред жив човек, пред татко кој те прегрнува без зборови. Таму ја почувствував радоста што боли и тагата што исцелува; чудесната мешавина на светлина и солзи, на благодарност и надеж.
Сфатив дека Свети Никола е повеќе од светител што го славиме — тој е тивок сведок на нашите падови и воскресенија, молитвен посредник кој стои покрај секој што го повикува со вера. Тој не бара свечености и гозби, туку чисто срце и жива молитва. Верувам дека сите овие години бил со мене, како ангел чувар кој незабележливо го води чекорот кон Бога.
Кога размислувам за сите овие години под неговото небесно покровителство, разбирам дека ништо не било случајно. Секој пат, секој допир на благодат, секој мирен здив во храм или манастир — бил повик од него, да се вратам кон Оној што љуби и простува. И денес, со тивка благодарност, го чувствувам неговото присуство како мирен глас во внатрешноста на срцето:
„Остани во верата, и Бог ќе те најде таму.“
Симеон Стефковски
19ти декември лето Господово 2025
