Во овие светли денови на соборно прославување на Христовото раѓање, непрестајно да Му благодариме на Бога Отецот, Кој покажа бескрајна љубов кон нас, па и ние да направиме јасли во нашите срца за во нив да Го сместиме воплотениот Богомладенец. Да се поправаме, творејќи богоугодни дела, зашто во овие денови го добивме Дарот над даровите.

 Црква је део Неба на Земљи, па самим тим и најсветије место. Она је обитавалиште славе Божије и Свесвете Тројице, Бога у три лица, али и Пресвете Богородице, Серафима, Херувима, Арханђела, Анђела, Светаца и небројених мученика за веру Христову. Дакле,
када улазимо у цркву, ми улазимо у најсветији и најузвишенији простор на Земљи.

✥✥✥ 02 јануари ( Петок )
Претпразненство на Рождество;
Светиот свештеномаченик Игнатиј Богоносец;
Света Божествена литургија од 08:30✥✥✥

Имаме тело, со кое го восприемаме светот што нè опкружува и кое го одржуваме во живот така што се храниме од овој свет, пиеме од него, го дишеме, му се насладуваме или го користиме на граблив начин. Кога го созерцуваме, ние, всушност, и го „јадеме“ со погледот…

Кој сум јас па мене да ме прашуваш за една ваква голема тајна? „Зборувај кога имаш нешто подобро од молчењето“, вели свети Григориј Богослов. И иако мислам дека молчењето сега е подобро од секој збор, сепак од љубов кон тебе ќе ти го изложам она што смирено го мислам за прашањето.

Ништо добро не произлегло од безмерното седење пред разните екрани и автопромоцијата на социјалните мрежи, од таа зависност и болест на новото време, освен, најчесто, растројство на личноста. Ништо добро не произлегло од очекувањето другите да се променат и од барањето на само човечка правда.

Тој тесен пат нема крај — неговото својство е вечноста. Таму секој миг е нов почеток: сегашноста ја содржи иднината — Денот на Судот; сегашноста ја вклучува и минатото — создавањето на светот; зашто Христос е безвременски присутен насекаде, и во адот и на небото.

Кoга гo видeл тoа, дeка Бoжја вoлја e тoј да живee, а да нe загинe, тoј сe успoкoил, нo oстанал дo свoјата смрт скрушeн пoкајник. Зарeм тoа нe e oсeтлива, чoвeкoљубива и бoгoплашлива душа? Зарeм тoа нe e прeфинeта и изoстрeна сoвeст на eдeн вистински христијанин?

Египетскиот пустиножител, свети ава Исаија, за Исусовата молитва вели дека таа е огледало на умот и светилник на совеста. Некој ја споредил оваа молитва со тивок, непрестаен глас во куќата: секој крадец што ќе се прикраде до таква куќа, веднаш бега кога ќе чуе дека внатре има некој буден.

Отец Серафим Роуз (1934–1982) е една од највлијателните личности во современото Православие, особено во Западниот свет. Како американец преобратен во Православната Црква и монах на Руската Задгранична Црква, тој стана познат по своите длабоки духовни книги, строга аскетска мисла и силна одбрана на традиционалното православно учење.

Мајка чиј син е во војна, дење и ноќ доживува страв за него, силна загриженост.
Неочекувано добива писмо со фотографија од него.
Што прави таа? Гледа во сликата?

Господ во Своето Свето евангелие не учи, дека сатаната кога ќе го најде човекот изметен и празен, кога ќе го најде срцето неплодно, тогаш зема со себеси уште седум други духови, полоши од себеси, и влегува и се вгнездува во него, правејќи ја на тој начин последната состојба на тој човек полоша од првата (сп. Лука 11, 25).

Монасите и монахињите примаат врз себе пост, труд, понижување, бдение, сиромаштво, послушание и сите други завети, само и единствено за да се удостојат за таа духовна средба со својот Господ. А на овој тесен пат душата се удостојува за таа средба тогаш кога ќе се ослободи, ќе се очисти и ќе се украси.