Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

3.angeli.so.truba

Како се сведочи Човекот (16.05.2020 17:01)

Дојде една жена од Самарија, за да полни вода. Исус ѝ рече: „Дај Ми да пијам!“ ...Жената Самарјанка Му рече: „Како Ти, бидејќи Јудеец, бараш од мене, жена Самарјанка, да пиеш?“ – Оти Јудејците со Самарјаните не се мешаат. Господ нѐ учи да не паѓаме на провокација од типот на етничките поделби. Не е битно толку што си (Јудеец или Самарјанин, односно Македонец или Грк, или Бугарин, или Србин, или Албанец), колку дали си, пред сѐ, човек. (Нечовекот и за своите не е корисен, тој и своите ќе ги однесе во пропаст.) Наместо тоа, Тој прво ѝ ја буди верата во Него како човек – проста и едноставна човечка верба и доверба. И не само тоа, туку пробува да ѝ разбуди интерес и да ѝ покаже дека има нешто многу поважно од тие поделби: Исус ѝ одговори и рече: „Кога би го знаела дарот Божји и Кој е Оној што ти вели: ’Дај Ми да пијам‘ – ти самата би побарала од Него и Он би ти дал вода жива“ (Јован 4, 7–10).

Но жената, надоврзувајќи се на Неговата понуда, уште еднаш Го „проверува“, овојпат во една друга димензија од животот, воедно и лично провоцирајќи Го: „Господи, Ти нема со што да нацрпиш, а кладенецот е длабок; од каде, пак, имаш вода жива? Зарем си Ти поголем од нашиот татко Јаков, кој ни го даде овој кладенец! И самиот тој пиеше од него, и синовите негови, и добитокот негов!“ Исто така, Господ нѐ учи да не паѓаме и на провокација од типот на формални религиозни поделби. И повторно се обидува да ѝ го разбуди интересот за нешто подруго и поголемо: Исус ѝ одговори и рече: „Секој што пие од оваа вода, пак ќе ожедни; а кој пие од водата што ќе му ја дадам Јас, нема никогаш да ожедни; таа во него ќе стане извор на вода, што ќе тече во живот вечен“ (Јован 4, 11–14).

Господ ѝ навестува дека е нешто повеќе од обичен човек и дека има нешто повеќе од обичен човек. Кога другиот ќе се увери дека си добар човек што сака да помогне и што може да поучи, тој почнува да се отвора пред тебе, особено кога нема што да изгуби. Така и жената: „Господи, дај ми таква вода за да не ожеднувам, ниту да идам овде за полнење!“ Исус ѝ рече: „Оди, повикај го својот маж и дојди тука!“ Жената одговори и Му рече: „Немам маж“. Исус ѝ рече: „Право кажа дека немаш маж; зашто петмина мажи си имала и овој што го имаш сега, не ти е маж; право рече“ (Јован 4, 15–18). Прво ја предизвикува да се отвори за комуникација и да излезе од себе, а потоа љубовно ѝ го открива нејзиниот внатрешен свет и ја враќа кон себе. Просто, воодушевувачки! Кога другиот ќе забележи дека неговата внатрешна состојба е откриена пред тебе, без да биде суден и осуден, тогаш тој уште повеќе се отвора, се отвора и за суштинско прашање.

Жената се отвора за многу суштинско прашање: „Господи, гледам дека си Ти пророк. Нашите татковци се клањаа во оваа планина, а вие велите дека во Ерусалим е местото каде што треба да се клањаме“.

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате на Отецот. Вие му се клањате на она што не го знаете; а ние се клањаме на она што го знаеме; зашто спасението е од Јудејците. Но иде време и дошло веќе, кога вистинските поклоници ќе Му се поклонуваат на Отецот со дух и вистина, зашто Отецот сака такви да бидат оние кои Му се клањаат. Бог е Дух и оние што Му се клањаат, треба да се поклонуваат со дух и со вистина“ (Јован 4, 19–24).

Жената Му рече: „Знам оти ќе дојде Месија, наречен Христос; кога ќе дојде Он, сѐ ќе ни каже“. А Исус ѝ рече: „Јас сум, Кој зборувам со тебе“ (Јован 4, 25–26). Откако Христос гледа дека жената ја прифаќа вистинската вера, ѝ се открива и како вистински Бог.

Штом таа поверува во Него, почна и да Го сведочи: Ја остави својата стомна и отиде в град и им рече на луѓето: „Дојдете, видете Го човекот, Кој ми кажа сѐ што сум направила. Да не е Он Христос?“ Тогаш тие излегоа од градот и тргнаа кон Него (Јован 4, 28–30).

И мнозина Самарјани од тој град поверуваа во Него по зборовите на жената, која сведочеше: „Ми кажа сѐ што сум направила“. Кога дојдоа, пак, Самарјаните при Него, Го помолија да остане кај нив. И Он остана таму два дена. И уште повеќе поверуваа поради словото Негово; а на жената ѝ велеа: „Сега веќе не веруваме од твоето кажување, оти самите чувме и знаеме дека е Он Спасителот на светот, Христос“ (Јован 4, 39–42). Верата во воплотениот Син Божји, во ветениот Месија, во Спасителот на светот, почнува да се шири. Најчесто, прво преку еден човек, а потоа и од личен опит, со лично присуство во сила, со зборови и дела во сила, од Самиот Него, во нашиот живот.

Колку е битно, кога Го сведочиш Бог, да си, пред сѐ, Човек, а не нешто друго. Пред сѐ, Божји човек, Христов човек, односно Христијанин, а не, пред сѐ, Србин, Грк, Македонец или Бугарин, и не, пред сѐ, поаш, еспецеовец или емпецеовец, или некој друг, сличен религиозен социопат. Едноставно е: само Христијанин може да шири христијанство. Религиозниот Србин може да шири само српство, не ни знае друго. Религиозниот Македонец, исто така.

Маскирајќи се и претендирајќи дека се нешто друго (национално и религиозно), луѓето го губат и Човекот во себе, а го исклучуваат и го губат и конкретниот Човек пред себе. Се маскираат, бидејќи го имаат изгубено својот вистински христијански идентитет, оној кој е според икона и подобие Божјо, оној кој им овозможува на сите да им станат сѐ – само некого за Христос да придобијат...; а немаат покајание. И тогаш губат сѐ... И Бог...

Затоа и никогаш не ги земавме сериозно заканите од таквите. И никогаш нема... Никогаш нема да ги земеме сериозно заканите од луѓе кои својата замислена состојба ја оправдуваат со состојбата во која замислиле дека ние сме, а со својот живот се одрекле од Богочовекот, односно Го разовоплотиле Бог од Човекот, за на крај да не остане за нив ни Бог ни Човек.