(23.09.2007)
Денес, во манастирот на свети Леонтиј во Водоча, Митрополитот струмички г. Наум отслужи Архиерејска Божествена Литургија. После прочитаното Евангелие, Владиката одржа беседа во која рече:
„Прашање на духовен живот и духовна смрт за нас христијаните е нашата согласност и нашето содејство со Божјата промисла за нас, со Божјата волја за нас, со Божјото слово за нас, со Божјото дело за нас. За ова и порано сме говореле, дека од моментот кога жената Хананејка смирено и со благодарност, што значи, со вистинско послушание ги прифати промислата, волјата, словото и делото Христово, таа во истиот момент ја доби и ја прими благодатта 
Божја и Самиот Христос. Од тој момент нејзината молитва имаше друга вредност пред Господа: и во тој час оздраве ќерката нејзина (Мат. 15, 28). Како што велат Светите Отци, на оној што ја исполнува Божјата волја и Бог му ја исполнува неговата. Но, она на што во денешната беседа сакам да ви посочам внимание и од што треба да извлечеме поука е друго:
Прво, иако некои работи што неволно се случуваат во нашиот живот ни изгледаат лошо, ние како христијани треба да имаме вера и знаење дека секогаш кога ќе ги прифатиме смирено и со благодарност кон Бога, на крајот Бог ќе ги смени и приведе за наше добро и наше спасение во Него. Се сеќавате на многустрадалниот и праведен Јов, што рече после сите несреќи што му се случија? ‘Гол излегов од утробата на мајка ми, гол и ќе се вратам. Господ даде, Господ го зеде; како што му е угодно на Господа, така и станува. Нека е благословено Името Господово!’ (Јов 1, 21). И што ѝ одговори на својата жена после страшната болест што го снајде? ‘Зар уште си цврст во добротата своја, похули на Бога и умри!’ – му рече таа. ‘Говориш како безумна. Зар доброто го примаме од Бога, а злото да не го поднесуваме?’ Во сето тоа Јов не згреши со устата своја (Јов 2, 9-10).
Второ, ние во Црква не влегуваме заради здравје, заради успех во работата или заради власт и пари, па дури ни заради спасение – туку заради Него. Затоа што секогаш кога во Црква одиме заради нешто, а не заради Него; и секогаш кога во Црква бараме нешто (па макар и спасение), а не Него – ние всушност градиме со Бога наемнички, а не слободен, љубовен и синовски (личносен) однос.
