Поклонението на светите мошти на свети Василие Острошки,во Црна Гора, се одвиваше во деновите 11 и 12 Октомври 2008год. Учествуваа околу 100 верници од разни делови на Македонија. Иницијативата за патувањето произлезе од самите верници,а заслугата за неговото организирање со благослов на архимандрит
Партение, игуменот на Бигорскиот манастир, го заслужува сестра Рада,  духовно чедо на Бигорското семејство. Во име на сите поклоници голема благодарност до неа, за нејзиниот труд, пожртвуваност, за трпението и големата љубов  која ни ја даде во текот на патувањето. Голема благодарност и кон архимандрит Партение, како и кон братството на манастирот, чии молитви за застапништво во текот на патувањето многу ни значеа.

Патувањето имаше за цел да се посетат три значајни манастири во Црногорското православие.
- во кој се чуваат светите мошти на Божјите угодници: - Свети Петар Цетински

-Раката на свети Јован Крстител и честица од Чесниот Крст на кој бил распнат Господ  Исус Христос.

-Острошкиот манастир, во кој се сместени моштите на свети Василие Острошки, и

-Манастирот Морача,во кој се чува раката на свети Харалампие како и надалеку познатата икона на свети Пророк Илија, како го храни гавран.

          Да се биде поклоник во едно вакво патување е темата на интересот.Расказот на збиднувањата, немаат туристички, културен ниту забавен карактер иако може да се провлечат и такви моменти, но силината на доживувањето е од духовен карактер. По Божјо допуштение некои од Божјите угодници, по  телесната смрт,  нивните тела остануваат нераспадливи низ векови, некои од нив се миомирисни, благоухани, мироточиви, но се со една единствена цел да не допрат во нашите закоравени срца со една воскресна благодат, која во моментот ја доживуваме како радосна поезија, која временската граница на нашето постоење ја заменува со  безвременската, каде еден ден ке оди и нашата душа. Во моментите на поклонение, целивање, допирање на моштите, секој по своите сили го спознава Христа, и таа вистина е толку  голема да печатот на тој допир останува вечно да го носиме во нашите срца.Од тој момент нашата личност доживува метармофоза.Промената не се мери со ниедна убавина која може да ги насладува нашите сетила, бидејки оваа наслада го менува нашето внатрешно битие. Христос е радост, Тој е живот.  Тој е светлина што прави да сме срекни, да ги сакаме сите, да се радуваме со другите, да страдаме со другите, да се покаеме, да простуваме, да сведочиме за таа вистина.Кога еднаш ке го примиш духот на Христос, не сакаш никогаш да го напуштиш.
Во текот на поклоничкото патување, поради природата на патувањето, се јавуваат големи искушенија кои најчесто се насочени кон мирот, трпението и мегусебна толеранција. Искуството покажува дека во вакви патувања потребно е да се има искусно духовно водство од луге кои се спремни да го носат подвигот  на трпение и силна љубов со оној кој страда бидејки не го препознава духот на патувањето.Отец Никола од Велес и отец Горан од Скопје, кои беа учесници во ова патување заедно со своите семејства, покажаа дека се на достојно ниво на пастири кои несебично се грижеа за своите чеда.Беше големо задоволство да се учи од нив.
Во раните утрински часови пристигнавме во Цетинскиот манастир.Бевме видливо  возбудени поради радоста дека сме  присутни на светата Божествена Литургија во црквата посветена на рагањето на Пресвета Богородица, а во присуство на светите мошти на свети Петар Цетински, раката на свети Јован Крстител и дел од Чесниот Христов Крст, со многубројното монашко братсво, како и децата од Богословското училиште Литургиското славење со нашите брака во Христа ке беше небесно да можевме да се причестиме со Светите Христови Тајни, кои не ни беа дадени. Да се биде распнат за Христа во присуство на Свети Јован Крстител и дел од Крстот на кој беше распнат нашиот Господ Исус Христос, беше чест да се страда и да се прости. Средбата заврши со подавање на христијанска рака за помирување и надеж на подобра иднина. Да се надминеш себеси во напливот на тага, болка и да останеш во љубовта, зарем не е подвиг! Продолживме кон Острог.

Искачувањето по таа велелепна природна убавина која на моменти ти го запира здивот, е неповторливо доживување. На височина од над 2ооо метри надморска висина, е сместен Острошкиот манастир,  составен од  Среден и Горн Острог. Во Горен Острог се сместени моштите на Свети Василие Острошки и за многумина  беше предизвик, таа височина од околу час, час и половина да се испешачи и по сопствен избор бос и со добро натежнат ранец на грбот. Традиционалниот востановен подвиг со задоволство го прифатија голем број верници а во нивната намера се отсликуваше големата љубов кон Светителот. Откажувајки се од угодување на телото, со духовна наслада преку молитвеното застапништво на светителот, го надвладуваа физичкиот напор како посластица од одстапки. На самиот врв на патот кога мислиш дека нема повеке сили во измореното тело, те пресретнува убавината на човечката и Божјата градба, манастирот Горен Острог, во која се испреплетени вековни сведоштва за вистинска вера, љубов  и надеж и потврда дека Господ ги услишал нивните трудови. Од таа, за нашите очи екранизирана снимка, се впиваат  првите печати за Божјата вистина. Да, тоа е Бог, тоа е Христос, тука е Божјиот угодник Свети Василие Острошки и којзнае уште колку знајни и незнајни Божји подвижници. Ја отвара душата својата порта и започнува да прима се што ке и понуда оваа Божја ризница. Се припремаме за следниот подвиг, постелата. Неможе да не се напише за  постелата на каменото земјиште во дворот, составена од едно сунгерасто легло и едно кебе за покривка, но за да се  доживее најудобната и најтоплата постела која сте ја имале во животот, останувајки длабоко во нокта во мисловен разговор со светиите и Бога, раскажувајки им за своите радости и маки, надежи и желби како за себе така и за своите блиски кои ги оставивме дома, како и многу пријатели кои со радост не испратија и порачаа да ги споменеме во нашите молитви. Над нас е отвореното небо и надвиснатата карпа која со гордос сведочи за изминатите столетија во кои се втиснати многу приказни. Во темнината се чувствува само звукот на тишината и бдението на душата која ја раскажува својата молитва.

Убавината на одлуката за учество во ова поклоничко патување е секако припремата за средба со светителите.Секој на свој начин го доживува тој момент.Но заедничко за сите е радоста во исчекување на тој момент.Сите срца се во трепет да го видат мистичното тело на светителот,за миг да го допрат, да го целиваат, да ги осветат даровите шепотејки ја својата молитвена приказна.Целиот се претвараш во организам во кој има само едно тело, срцето, кое отчукува во ритам на возбуда,  исчекување, радост која во   секој   нареден
 момент  станува се поголема и поголема и го преплавува телото. Поток од топли солзи ги мијат раните кои одеднаш се откриваат, капат над усните кои се смеат. Какви се тоа солзи кои неболат, солзи кои симнуваат тешки камења. Излегуваш и се чувствуваш дека не си истиот кој предмалку влезе во келијата на Светителот.Колкава леснотија, радост која те крева до небесата, па ти доага да објавиш, да им кажеш на сите кои трпеливо чекаат во долги редици, колку е убаво таму каде што  тргнале, колкава благодет ке добијат, колкаво богатство ке понесат.Сакаш да ги прегрнеш сите да им раскажеш за убавината на мигот кога го запозна  Господа, благодатта на Светиот Дух.
Денот ја прегрнува нокта, сонцето месечината, радоста неизвесноста, во прегратката на блаженството наликуваме на едно огромно семејство на мравки кои вредно со постојана истрајност го одработуваат својот ден. Трудољубиво  ги собираме трошките од благодетните дарови, иконки, елејчиња, водичка, сликовници, камчиња, фотоси, искуства,познанства, сведоштва и се така.
Божествената Литургија доживеана преку ехото на ангелското монашко пеење  кое одекнуваше низ просторот,додека долгата редица од посетители трпеливо чекаа, е доживување кое само лично може да се почувствува.И повторно истата реченица на крајот, нема причестување за отпадниците, расколниците. Но искуството од Крстот, ни даде сила  трпеливото да одиме  кон Светата Трпеза По застапништвото на Свети Василие Острошки, бевме причестени од раката на благочестивиот монах.

Прегратките мегу нас долго непрестануваа бидејки радоста беше двократна.Го победивме злото.Христос е во нас и помегу нас.Мир во нашите души и мир помегу нас лугето во заедница со Бога.Крајот на патувањето стана почеток на ново патување,во него небото,земјата,лугето,целата природа имаше нови бои и посветли патеки исполнети со радост,срека,силна љубов,голема желба да стигнеме дома за да ја однесеме и разделиме на сите кои ги оставивме и оние кои ке ги сретнеме.
Го спечаливме најголемото богатство на ова патување, Божјата Благодат

Да оставиме понатаму самите слики да зборуваат за себе за да не го оскверниме со зборови она што го доживеавме ние 100 недостојни поклоници .

Поклоничко патуванје во манастирот на св. Василиј Острошки (фотографски материјал)

Подготви: сестра Душанка

Посети: {moshits}