Скопје , 22-ти септември , лето Господово 2013- храм на св.вмч Димитриј, на празникот на светите Јоаким и Ана
На 22-ти септември 2013 година, во дванаесеттата недела по Педесетница,
кога Светата Црква молитвено го прославува споменот на светите Јоаким и Ана, во овој храм на св.вмч.
Димитриј, во Скопје, каде фреските и понатаму сведочат за присуството на
дарот
на Светиот дух, отец Драги Трпески отслужи Божествена
Литургија. На Литургијата верниот народ се причести со Светите Христови
Тајни.
ПАРАБОЛАТА ЗА ЛОШИТЕ ЛОЗАРИ
(Матеј 21,33-42)
Тринаесетта недела по Педесетница
Исус
кажува парабола. Еден домаќин дал лозје под наем. Многупати праќал снои
слуги да ја наплатат наемнината. Конечно го пратил сиојот син сметајќи
дека ќе го почитуваат. Кога го виделе сипот, насмниците решиле да го
убијат за да остане имотот за нив.
Толкувањето на параболана е
очигледно. Лозјето е еврејскиот народ. Домаќинот кој грижливо го посадил
лозјего. го оградил и подготвил се за времето кога ќе донесе плод е
Бог, Кој ги одбрал Евреите да бидат Негов народ, ги заштитил од нивните
непријатели, ги хранел со Својата вистина и ги упатувал по Неговиот пат.
Лозарите иа кои лозјето им било изнајмено се еврејските водачи од сите
поколенија. Низата слуги што биле пратени од домаќинот за да земат дел
од плодот на лозјето и кои биле каменувани и убиени биле пророците кои
Бог му ги праќал на Израилот да го говорат Неговото слово и да го
потсетат за нивната судбина. Синот на домаќинот кој бил пратен како
последен повик до нив е Самиот Исус.
Исус ја кажал параболава во
вторникот на Страсната Седмица, токму пред Неговото распнување. Имала за
цел да ги разбуди фарисеите, книжниците и свештениците за ужасните
гревови што ги извршиле во минатото против пророците и за ужасниот грев
што ќе го извршат над Самиот Божји Син.
Исус сака да ни каже многу со параболава за Бога, за човекот и за Себеси.
Божјата љубов
Првин,
за Бога и за Неговата љубов. Би можело да се очекува Бог да се налути и
да ги уништи тие лозари што Му Го зеле имотот и толку срамно се понесле
со Неговите слуги. Наместо тоа, Тој постојано се обидува да ги придобие
праќајќи се повеќе слуги. Божјата љубов за човекот е навистина
несфатлива: Кој човек би го трпел суровото однесување на кое биле
подложени Божјите слуги? Кој човек би помислил да го прати сопствениот
син на некои луѓе кои ги истепале, убиле и каменувале другите што биле
пратени? Сепак, Бог го прави токму тоа! „Ке се засрамат од сина ми",
вели Тој. „Овој е наследникот, ајде да го убиеме и да го присвоиме
неговото наследство". Па, како го фатија, го изведоа надвор од лозјето и
го убија.
Никогаш нема да ја разбереме оваа парабола ако не се
видиме себеси во неа. Како се однесуваме ние со слугите што Бог ни ги
праќа денес? Секако, не ги каменуваме. Не сме веќе толку сурови. Имаме
други, често попрефинети, начини за да ги откачиме. Ги запоставуваме. Им
даваме празни ветувања. Се нарекуваме христијани и сме членови на
Црквата, но Бог на кој некои од нас му се поклонуваат не е Христос туку
нашето его. И денес имаме многу начини за отфрлање на Божјите слуги.
„Ке
се засрамат од сина ми", рекол Бог. Нели е тоа главната цел на човекот?
Да го почитува Божјиот Син кога доаѓа со Своите тврдења и ветувања? Да
се следи простоумно како Господ и во Него да се најде исполнувањето на
животот?
Преминпортал (к.т.)
