Речната вода послужи за ваше измивање и осветување,
о маченици свети Христови,
и како што нечистотијата телесна се мие,
далеку од вас се однесе секоја скверност на духот и телото,

Храброста твоја Марко свети исповедниче,
смелост пред Бога измоли,
да посведочиш дека единствена вистина,
 е самата Вистина подарена,
на твојата душа Богољубива.
Силен факел добивме во тебе и

 Општеството не пропаѓа затоа што нема идеологии, туку затоа што нема совест. Нема мир, затоа што нема смирение. Нема правда, затоа што секој сака да суди, а никој да се преиспита.
Христос не дојде да го спаси системот, туку човекот. И сè додека човекот бега од таа вистина, светот ќе продолжи да се распаѓа, без оглед на тоа колку гласно зборуваме за промена.

Делата засветлија во Православието
со нив го замолкнавте злословието,
победоносци станавте,
ги обогативте сите со благочестие,
и Црквата ја украсивте,

Порфирата царска ја прифати

како предвесник на вистинскиот сјај,
на ангелските одори во небесното царство,
о Теодосие смирен слуго Божји,
Духот разум ти просветли и расудување подари
на тебе Христов намеснику на земјата.

Warning: No images in specified directory. Please check the directory!

Debug: specified directory - https://mail.preminportal.com.mk/images/stories/име на фолдер

Свети Христови маченици
Певсип, Елевсип и Малевсип,
како новонасадени маслини на гората Господова,
имајќи таков силен корен во нивата Неонила,
која со благодат се напојуваше од нивата Христова,
го посрамија мачителот и Бога го прославија,

Достоен стана о ти преподобен оче Прохоре,
Христов ученик да се наречеш,
затоа што светот и неговата прелага ги остави,
и душата своја за Бога ја оневести.
А Он Младенецот со милост те закити,

Плашејќи се од својата смрт и од тоа дека може да го загуби вечниот живот,

измачуван од совеста, тој прибегнува кон покајанието, -

кон овој посредник меѓу Бога и луѓето.

Страшната духовна змија нè учи како да ги победуваме со зборови оние,

кои сакаат да нè поправат.

Поради тоа гревот се умножува во нас и нема

во нас противник против себе.

А кога мојата душа ќе излегува
од телото, Ти дојди при мене,
милостива Владичице,
стивни го моето страдање,
олесни ги моите маки.

Смирението е сигурен водач; не му допушта на оној што го има да удри во гребените на немарот и да доживее бродолом. Напротив, како светлосен патоказ го води непогрешливо на сигурно пристаниште. Егоизмот е најголемото зло; тоа ни ги причинува сите наши падови, преку несмирени мисли.

Вистинската љубов не значи дека ништо повеќе не боли, туку дека остануваш и тогаш кога боли. Во семејството го учиме крстот на секојдневието, но и воскресението на секое утро. Кога дозволуваш Христос да пребива меѓу вас, немоќта се преобразува во трпение, а трпението — во мир.

Безводната пустина стана извор благодатен
од вашите молитви, о отци Синајски и Раитски,
бања за искупување и семе за нови христијани
послужи крвта ваша за Христа пролеана,
о горостаси на Божјата вера,
молете се сега од горниот Сион,

 На една мала станица го чекавме возот. Забележав една стара селанка покрај шините. Лицето ѝ беше овенато од старост, но озарено со онаа чудесна и таинствена светлина што често се забележува на лицата на духовните луѓе. Ја прашав:– Кого чекаш, сестро?
– Кого Господ ќе ми го испрати, – одговори таа.

„Не дојдов да донесам мир, туку меч“

Зар ти, како човек вистинољубив и милостив,

да не го знаеш длабокото значење на овие зборови? Мислам дека го знаеш,

но само бараш потврда.