„Патот кон спасението е преку покајание за своите гревови, а не преку осудување на ближните. Ако човек ги осудува своите ближни, тоа значи дека не ги чувствува своите гревови и дека нема покајание. И обратно — неосудувањето на ближните е знак на свесност за нашите гревови и покајание за нив.

На Света Гора, таа света земја,која е посветена на Пресвета Богородица, постои една мистична реалност што останува сокриена од очите на светот – невидливите монаси. Овие богоносни старци, живеат во потполна осаменост и непрестајна молитва, далеку од сите погледи на луѓето, во пештери, ќелии и недостапни предели на Атон.

Крстот свој во времениот живот носејќи го, на него страстите ги распнуваше,
а прогоните и исмевањата согоруваа со кои светот сакаше верата во тебе
да ја понижи о Македоние пастиру Христов.

По ужасни маки, му ставиле железни чевли со шајки одвнатре на нозете и го врзале за свирепи коњи, кои почнале да трчаат со сила. Човечки кажано, немало бегство: или да се трча до исцрпеност, или да се падне и да се биде растргнат на парчиња.
Толпата викала со омраза, се потсмевала, а атмосферата била полна со суровост и превирања.

Во православната традиција, канонизацијата не се темели само на популарност, туку пред сè на светоста на животот, православноста на верата и духовните плодови што некој ги остава зад себе. Затоа, евентуалната официјална канонизација на о. Серафим Роуз веројатно ќе продолжи да биде тема на дебати и во иднина.

Првото, е она на Богочовекот Исус Христос, Кој вообичаено слободно ги „прекршува“ правилата, ако тоа значи спасување на конкретниот човек од страдање; притоа, не мислејќи на последиците по Себе, поради тоа „прекршување“.

Еднаш Свети Лука Кримски, веќе изнемоштен од болест и прогонства, примаше луѓе по службата. Му пријде едно момче и рече:
„Владико, постам, се молам, читaмправила, но во срцето немам мир.

O Гoспoди прeбoгат, нeпрeсушeн извoру на сeсилната благoдат,

пoрoси ги сo Твoјата благoдат нашитe закoравeни срца

за да сe расплачeмe прeд Твoјата прeгoлeма дoбрина и прeд нашата ужасна нeбалагoдарнoст.

Кога срцето на човекот е радосно, и лицето му зрачи. Кога целиот човек е проникнат со Божјата љубов, и надворешно, на неговото тело, како во некое огледало, се забележува сјајот на неговата душа.

Ако не влеземе сериозно на првиот степен од духовниот развој, засекогаш ќе останеме во една падни-стани состојба од предворјето на духовниот живот;во еуфоријата на Лазаревото враќање од мртвите и Христовиот дочек во Ерусалим, но и во очајот на Неговото предавство и одрекувањето од Него – при најмали страдања.

Велики Понеделник
07:30 часот  Утрена,часови (читање на Четвороевангелие), изобразителна и Литургија на Претходноосветени Дарови.
16:00ч. Велико повечерие

Состраданието е тивкиот, но животворен пулс на христијанскиот живот. Тоа не е бучна доблест, ниту впечатлива сила, туку скриена енергија што го движи срцето на Црквата. Во него се препознава присуството на Христос меѓу луѓето — Христос Кој не дојде да владее, туку да послужи; не да суди, туку да исцели. Апостолот Павле, духовниот 

Дали знаеш што значи смирение?
Тоа е кога човекот, во своите болести, таги и секакви проблеми, се смирува до таков степен што Господ, гледајќи го нивното трпение, му дава мудрост.

Фалете го Господа цело време,

 Девојче од околу 12 години од сиропиталиште за деца со интелектуални потешкотии дојде кај мене на исповед.
Не можеше да состави две зборови, се вртеше како чигра, нејзиниот необичен поглед, постојаните гримаси и целиот нејзин изглед сведочеа за недостаток.

Но, самиот овој факт единствено говори дека тука нешто не е во ред, дека не се разбира смислата на Литургијата, а со тоа и на самата Црква. Литургијата е онаа свадбена гозба, која Отецот ја приготвил за Својот Син, но поканетите откажувале да дојдат (сп. Лк 14,15-24).

Живееме како затегнат конец. Можеме да пукнеме во секој момент. И најважно од се, не разбираме зошто. Едноставно „ова сум јас“.
Но, отец Илија вели: не е карактерот. Тоа е непријателот во близина.