Ное имаше петстотини години, кога ги роди трите сина: Сима, Хама и Јафета. А кога луѓето почнаа да се множат на земјата, и ќерки им се народија, тогаш синовите Божји, гледајќи ги ќерките човечки дека се убави, ги земаа, кои што ги сакаа, за жени. И рече Господ Бог: „Духот Мој нема вечно да пребива во луѓето, зашто тие се тело; ете деновите нивни нека им бидат сто и дваесет години." А имаше во тоа време џинови на земјата, особено, пак, кога синовите Божји почнаа да влегуваат при ќерките човечки и тие почнаа да им раѓаат; тоа се силните луѓе, прочуени од старото време. И виде Господ Бог дека лошотиите меѓу луѓето на замјата се големи, и дека сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време. И се покаја Бог што го беше создал човекот на земјата, па се огорчи во срцето Свое. И рече Господ: „Ќе ги истребам луѓето што сум ги создал, од земјата од човекот до животното, ѕверовите и птиците небески - оти се каам што ги создадов." Но Ное најде милост пред очите на Господа Бога.

Некој брат го запрашал старецот: „Зошто авва, моето срце е толку сурово што не се плашам од Бога?" Старецот му одговорил: „Мислам дека кога човекот во своето срце го прима обликот на самиот себе, тој добива страв Божји". Братот го запрашал: „Во што се состои тоа разо-бличување?" Старецот одговорил: „Во тоа што човекот за секоја постапка ја разобличува својата душа говорејќи си самиот на себеси: спомнувај си дека мораш да излезеш пред Бога". И уште: „Што сакам за себе ако живеам со човекот (а не со Бога)? Според тоа, мислам дека во него, ако го пази самообликувањето, ќе се насели стравот Божји".

 Преминпортал

Лето Господово 2012

Друго:

Божествена Литургија во Марков манастир (Прочка)- 26.02.2012