Бог може да ја оживее и сувата земја
Можно околу човекот да има зеленило, светлина и живот, а внатре во него да остане сува и пуста земја. Душата не се обновува само затоа што се сменило годишното време, туку тогаш кога човекот ќе престане да ја крие својата рана и ќе ја принесе пред Бога.
Внатрешната сувост не секогаш доаѓа од некој очигледен грев. Понекогаш се насобира од грижи, непростување, замор, неискажани зборови и одложени молитви. Човекот може однадвор да изгледа мирен, а во срцето да носи борба која никој не ја гледа.
Благодатта не е украс што се става врз раната. Таа повикува кон вистината: она што боли да биде именувано, она што притиска да биде исповедано, а она што се стврднало да биде оплакано. Исповедта не го менува минатото, но може да го спречи минатото повеќе да управува со сегашноста.
Обновувањето не се случува во еден миг. Како што на земјата ѝ се потребни вода, светлина и време, така и на душата ѝ се потребни молитва, трпение, простување и причестување со Христа, со подготовка и покајание. Ништо што е живо не расте во рамнодушност.
Понекогаш првиот знак на исцелување не е радоста, туку храброста повеќе да не бегаме. Бог може да го оживее и местото што изгледало неплодно, но човекот треба да Му го отвори токму скриениот дел од себе, оној дел што се плаши да го погледне. може наслов да добијам за текстов?
Раната што расте со човекот
Некои рани се раѓаат во домот во кој детето требало да се чувствува безбедно. Не секогаш било тепано или напуштено. Можеби само не било слушано, гушкано, заштитувано. Научило да биде послушно за да добие малку љубов и да ја крие својата болка за да не пречи.Детето расте, но гладот за љубов останува. Возрасниот човек може да дојде до тоа од другиот да бара да го надополни сето она што му недостасувало: да не си замине, да не доцни, да не сака некого повеќе од него. Тогаш љубовта се меша со стравот, а грижата се претвора во контрола.
Раната не е грев, но она што човекот го прави со неа може понатаму да повредува. Оној што не бил сакан може да стане студен. Оној што бил контролиран може и самиот да почне да контролира. Неисповеданата болка бара начин да биде слушната и понекогаш зборува преку гневот.
Простувањето на родителите не значи негирање на злото, ниту враќање без граници во место кое продолжува да повредува. Тоа значи да не дозволиш нивниот недостаток да одредува кој си ти. Овој пат може да бара молитва, исповед, време и психолошка помош.
Христос не бара од човекот да се преправа дека е исцелен. Тој го повикува да го изнесе на светлина скриеното дете во себе, кое сè уште се плаши дека не заслужува љубов. Кога раната ќе биде препознаена, повеќе нема потреба да се пренесува понатаму. Тогаш љубовта престанува да моли и започнува да дарува.
Мајка Силуана Влад
Подготви С.Стефковски
