Божјата љубов го има последниот збор

Очајот не влегува во душата одеднаш. Доаѓа тивко, речиси незабележливо. Најнапред одзема малку од радоста, потоа од надежта, а потоа и од силата за молитва. На крајот почнува да му шепоти на човекот дека веќе нема за што да живее и дека ништо не може да се промени. Токму тоа е најголемата лага што може да ја прифати срцето.

Депресијата и очајот го наведуваат човекот да се гледа само низ своите рани. Сè што е добро, убаво и живо како да исчезнува од неговиот поглед. Гревовите му изгледаат поголеми од Божјата милост, а минатото посилно од иднината. Душата полека се затвора и почнува да верува дека е сама, дури и кога е опкружена со љубов.

Но Бог не го гледа човекот низ темнината во која се наоѓа. Тој го гледа ликот што самиот го создал и кој никогаш не престанува да го љуби. Дури и кога човекот нема сила да Го побара, Бог останува близу. Трпеливо чека едно отворање на срцето, една искрена молитва, една солза што ќе Му ја довери.

Очајот вели: „Нема повеќе пат.“
Бог вели: „Јас сум Патот.“
Очајот шепоти: „Сè е изгубено.“
Бог одговара: „Ти сè уште си Мој.“

Меѓу овие два гласа се води борбата на секоја душа. Вистинското исцеление започнува кога човекот ќе престане да ѝ верува на темнината и ќе се осмели да ѝ поверува на Божјата љубов.
Ниту една ноќ не е толку темна што Христовата светлина не може да ја осветли. Додека срцето може, макар и тивко, да изговори: „Господи, помогни ми“, очајот нема последен збор. Последниот збор секогаш ѝ припаѓа на Божјата љубов – љубов што подига, исцелува и му дарува на човекот нов почеток.

Кога се грижиш за сите, а се забораваш себеси

Постојат луѓе што ги држат сите околу себе исправени, а самите тивко се распаѓаат кога ќе останат сами. Даваат време, трпение, сила, прошка и поддршка, сè додека речиси ништо не им остане за нив самите. Се насмевнуваат за да не ги загрижат другите, молчат за да не бидат товар и секогаш велат: „Добро сум.“ Но, длабоко во себе, душата веќе одамна повикува на помош, а никој не го слуша тој повик.

Најтешкиот замор не е заморот на телото, туку заморот на срцето што постојано ги носи товарите на другите, додека сопствената душа полека останува без сила. Човекот со текот на времето заборава кој е, ако не се грижи за некого. Се плаши да застане, затоа што тишината ќе му покаже колку се испразнил однатре.

Понекогаш, зад постојаното жртвување се крие длабока рана – стравот дека нема да биде сакан ако повеќе не е корисен. Тогаш секое „да“ кажано на другите станува едно „не“ кажано на сопственото срце. Секоја жртва што ја надминува сопствената сила остава уште една пукнатина во душата.
Бог не бара љубов што го уништува човекот. Не бара да се изгубиме себеси за да покажеме дека сме добри. Да застанеш не е предавство. Да заплачеш не е слабост. Да побараш помош не е срам.

Исцелението започнува во мигот кога човек ќе престане да ја запоставува сопствената душа. Кога ќе ѝ ја даде истата грижа што толку долго им ја давал на другите. Токму тогаш, од тивките урнатини на срцето, Бог почнува повторно да гради живот.

Мајка Силуана Влад / Подготви Симеон Стефковски

26.07.2026