„Гледам стари луѓе, кои имаат уште многу малку време од својот живот, како стојат со часови пред портата и разговараат за ништожни нешта: кој поминал, каде отишол, што купил...

Наместо да го користат секој миг за да кажат: 'Господи Исусе Христе, помилуј ме!', за да си ги исплачат гревовите и да се подготват за средба со Бога, тие го губат она малку преостанато време што им е дадено за покајание.

Тие веќе со едната нога се во гробот, а умот сè уште им е во суетата на овој свет.

Тоа е голема трагедија и заслепеност од ѓаволот – да му го украде на човекот најскапоценото време, токму пред самиот крај“.

– Јустин Парву

фб.Маја Белева

13.08.2026