Има трогателна случка од животот и мачеништвото на Свети Великомаченик Георгиј, што навистина често ја кажувам, но е толку важна вели Митрополит Лимасолски Атанасиј :

По ужасни маки, му ставиле железни чевли со шајки одвнатре на нозете и го врзале за свирепи коњи, кои почнале да трчаат со сила. Човечки кажано, немало бегство: или да се трча до исцрпеност, или да се падне и да се биде растргнат на парчиња.
Толпата викала со омраза, се потсмевала, а атмосферата била полна со суровост и превирања.

И сепак, среде ова страдање, Свети Георги не ја видел ниту толпата, ниту коњите, ниту пак злобата на луѓето.
Тој го имал Христос пред очите на својата душа.
И, зборувајќи си сам на себе, рекол:
„Трчај, Георги, трчај да се сретнеш со Господа Кого Го љубиш!“
Каква длабока мистерија!
Тој не вели „биди трпелив“, не вели „чекај“...
туку вели „трчај“!
Наместо да го гледа страдањето како загуба, тој го живеел како трка кон Христос.
Болката не исчезна, но повеќе не беше центар на неговиот живот.
Тука сè се менува:
не реалноста, туку начинот на кој човекот ја доживува.
Мачениците не беа лишени од болка.
Тие ја чувствуваа целосно.

Но, она што ги правеше различни беше нивната љубов кон Христос, поголема од секое страдање.
За светот, искушението е загуба, неправда, крај.
За верникот, тоа може да стане место на средба со Бога.
Свети Ѓорѓи не ги запре коњите.
Тој не ги раскина врските.
Но, тој го промени правецот на своето срце.
Додека го влечеа, тој избра да трча...
не од страв,
туку од копнеж.

И ова е лекцијата за нас:
„Коњите“ во нашите животи можат да бидат:
брзина, притисоци, искушенија, стравови, мисли што нè оптоваруваат, желбата за контрола или потребата да бидеме видени и ценети.
Тие не запираат секогаш.
Не можеме секогаш да ги запреме.
Но прашањето не е:
„Како да ги спречам искушенијата?“
туку:
„Каде да го насочам моето срце?“

Дали ме влечат…
или ги трансформирам, по Божја милост, во трка кон Христос?
Свети Ѓорѓи не бил без болка,
но не дозволил болката да му ја украде љубовта кон Христос.

И ова е вистинска победа:
не само да се издржи страдањето,
туку да не се изгуби копнежот по Бога.
Затоа што тогаш, дури и она што изгледа како мачење…
станува пат.
И она што изгледа како крај…
станува средба со Христос.

Православни Духовни поуки од Светите Старци